Galerie
Pastoor van Rooijplein 3
2678 JA De Lier (ZH)
Tel: 06 53 287 567


Theo Baars (1939)

'Zon over de wijde wereld'

Net als bij zijn grote voorbeeld Piet Mondriaan is het vlakken- en lijnenspel essentieel in zijn werk.
Hij zweert net als zijn grote voorganger bij primaire kleuren als rood geel en blauw. Het later door
Mondriaan zo verguisde groen laat hij echter vaak een belangrijke rol spelen in zijn werken. Theo toont de kracht van het landschap met alles wat daarin thuis hoort waarbij het op zijn doeken 'altijd zomer is'.
Paul Bartels (1951)

'Ludieke knipoog'

Volgde de opleiding illustratief/decoratief tekenen en schilderen aan de Koninklijke Academie voor
Beeldende Kunsten in Den Haag. Een vrolijk gestileerd lijnenspel van herkenbare situaties of
gebeurtenissen van alledag verbeelden zijn thema’s met een enorm gevoel voor humor.
Op speelse wijze 'vertekent' hij de wereld in een vrolijke creatie zonder dat het je maar een moment aan kindertekeningen doet denken.
Dina Belga (1956)

‘Meesterlijke fijnschilderkunst’

Haar onderwerpen liggen vlak om de hoek van haar landelijk gelegen woning in het noorden van Groningen.
Als geen ander weet ze door haar schilderstijl de transparantie van haar onderwerpen te vangen waarbij ze geraffineerd gebruik maakt van mooi tegenlicht .
Jef Bertels (1961)

'Imposante fantasie'

Na zijn grafische studies, beïnvloed door de verhalende en tegelijk picturale kracht van het werk van
Pieter Breughel, te oefenen in de olieverftechniek. Het enkelvoudige beeld, het zogenaamde "Kunstwerk", bleek al gauw zijn meest bevredigende expressievorm. Het soort geduld en concentratie dat daarvoor vereist is sluit volledig aan bij het karakter van de Belgische Bertels.
Thea Blok (19507)

'Veelzijdig vakmanschap'

De schilderijen van Thea hebben natuurlijk verwantschap met haar keramiek. Het gevecht wat zij met klei aangaat doet zij ook met verf op doek. Dit leidt tot buitengewoon goede resultaten.
Je verbaast je over zoveel veelzijdig vakmanschap bij het vastleggen van exotische rassen. Uitvergroten, reduceren, ze past het veelvuldig toe en dat levert geraffineerd werk.
Emiliana Cordaro (1967)

'Verstilde landschappen'

Het werk van Emiliana Cordaro is fors opgezet, en valt op door grote vlakken en nadrukkelijk kleurgebruik.
Gestileerde landschappen zijn haar specialiteit. Zij werkt met olieverf en gebruikt hierbij paletmes
en penseel.Onder haar hand worden de onderwerpen gestileerd tot de essentie van vlakken, kleuren en lijnenspel. Het levert mooie verstilde landschappen en buitengewoon krachtige dier- en mensfiguren
Robert Daalmeijer (1972)

'Als geen ander'

Velen hebben schilderles van Hofman gehad maar bovenal heeft hij het schildertalent van zijn neef Robert Daalmeijer volledig weten te ontwikkelen. De schilderijen van Robert doen dan ook
niet onder voor die van de ”oude” meester. Het valt in hem te prijzen dat hij in dit metier
een heel eigen weg ingeslagen is. Als geen ander weet hij van stillevens iets heel speciaals te maken.
Lieve Dejonghe (1961)

'Bijzondere simpele dingen'

Haar thema's zijn telkens verrassend, de schilderijen hebben veel te vertellen. De subtiele symboliek is prominent aanwezig. Haar werken zijn vaak kritisch, dan weer bevatten ze een dosis humor of relativeren ze 'het leven'. Haar schilderijen nodigen uit om na te denken over de essentiële zaken van het leven.
Dood, oorlog, vriendschap, liefde, seks, afgunst... Het is allemaal haar ding.
Pedro Garcia (1979)

'Een bijzonder impressionisme'

Het sobere spel van gedempte kleuren onder een magnifieke lichtval doet weldadig aan en zou alleen al voldoende zijn om het werk te laten aanspreken.
De verhoudingen van armen, benen en handen van zijn figuren verraden echter een amusante, naïeve kijk op zijn onderwerpen. Musici op zijn doeken illustreren zijn liefde voor muziek en symboliseren ook de hogere vorm van communicatie.
Marjolijn van Ginkel (1946)

'Menselijke emoties'

Al sinds jaren professioneel schilder en bijna dagelijks aan het werk in haar atelier op de heerlijk lichte zolder van haar idyllische huis in een verre uithoek van Drenthe.
Op gevoelige wijze weet zij de menselijke emoties te vertalen in een optimistisch vormgegeven beeld. Eindeloos varieert zij op de bewegingen en gevoelens van de mens onder het natuurlijke schijnsel van het licht van zon en maan.
Jan Groenhart (1952)

'Eindeloos land en water'

Landschappen, stranden, beelden uit Zuid Amerika, vrouwen of vogels: het is allemaal “het ding” van
Groenhart die in zijn atelier in een oude chocoladefabriek aan de destijds zo bedrijvige Zaan de wereld mooier maakt. Zijn doeken doen denken aan de impressionisten van de Barbizon.
Lyrische en ingetogen indrukken wisselen elkaaraf in zijn boeiende impressies.
Yang Guo Jin (1980)

'Het hedendaagse China'

Jin, die naast de bekende Chinese protestkunst ook spannende abstracten maakt met een
buitengewoon geraffineerd kleurgebruik en sterke composities. Rustgevende schilderijen die kunnen wedijveren met het werk van westerse kunstenaars. Guo Jin heeft aan de universiteit van Shanghai kunstgeschiedenis gestudeerd en daarna de “painters academy” gevolgd.
Albert Heijdens (1941)

'Eigenzinnig organisch'

Zijn huis in de Franse Pyreneeën, waar hij een groot deel van het verblijft, is voor hem de ideale
omgeving waar zijn eigenzinnige kunstwerken tot leven komen. Als ondergrond voor zijn eigenzinnige
schilderijen enorganische objecten gebruikt hij metaalplaten als zink, koper, lood en ijzer vaak
voorzien van applicaties. Dit materiaal laat hij min of meer gestuurd oxideren om het vervolgens te etsen.
Aad Hofman (1944)

'Eenvoudige dingen'

Aad heeft zich een reputatie verworven door de vergankelijkheid der dingen overtuigend en
adembenemend mooi in beeld te kunnen brengen. Het verwerings proces van simpele dingen om
ons heen, het natuurlijke afsterven van bloemen of bladen. Een roestig doosje, een verweerde
deur of kozijn. Onder zijn begenadigde handen beleven die eenvoudige dingen een wedergeboorte.
Verborgen schoonheid bloeit onder zijn handen op tot een luisterrijk gebeuren.
Henk Hofstra (1952)

'Verf op doek'

In Utrecht werd hij van de academie gestuurd en bij het gerenommeerde Minerva in Groningen ging hij
door. Zijn wilde haren is Henk nog steeds niet helemaal kwijt. Dat is in zijn onbevangen
schilderwerk te zien. De man van het grote gebaar. Geen gepriegel of gepeuter met als resultaat
een herkenbaar en indrukwekkend werk waarin u de het gevecht van de schilder met de verf op het doek ervaart.
Toos van Holstein (1949)

'Ongekende verscheidenheid'

'Een van Holstein' is al van verre te herkennen: het kleurgebruik, de streek van het paletmes en de
sfeer van de afbeelding. Regelmatig keren bepaalde elementen in haar werk terug: de poort is er
bijvoorbeeld één, de wachter ook. Bewaker van de cultuur, van de overleveringen uit andere landen,
van de natuur met haar ongekende verscheidenheid aan vormen, alles wat haar na aan het hart ligt.
Peter Meijer (1953)

'Abstracte lyriek'

Bijna dagelijks is hij te vinden in zijn heerlijke atelier, een ruime lichte zolder boven in zijn Groningse
herenboerderij. Met een vlotte streek schildert hij kleurrijke taferelen die weliswaar abstract
toch aanwijzingen gevend naar mensen en de natuur. Grove streken wisselen nauwkeurig
gecomponeerde patronen spanningsvol af. Werk dat door zijn dynamiek direct opvalt en al op grote
afstand herkenbaar is.
Ria Nieswaag (1950)

'Spirituele abstractie'

Zij maakt krachtige, bewegelijke, optimistische schilderijen, gebruikt een uiterst kleurig palet met
daarnaast verstild ingetogen werk met een behoedzame detaillering en een prachtige doorwerking
van de verschillende verflagen. Contrast door het ineenvloeien van kleuren, soms het aanbrengen
van figuratieve elementen en de vaart die gewekt wordt door haar kwastwerking zijn haar instrumenten.
Dinie Nomden (1948)

'Bijzondere vormen en structuren'

Beeldhouwen en schilderen worden in een heel persoonlijk handschrift in de vorm van panelen en
ruimtelijke objecten op subtiele wijze met elkaar verbonden. Bronnen van inspiratie zijn oude
en verre culturen, de levensgeschiedenis van onze aarde, in de mythologie en natuur voorkomende
bijzondere vormen en structuren. Haar 'schilderbeeld' zou je zomaar mystiek kunnen noemen.
Jasper Oostland (1976)

'Humor en de kikkers'

Zijn werken doen je op zijn minst glimlachen, vaak in lachen uitbarsten. Door dieren in een menselijke
context te plaatsen heeft hij een heel eigen stijl ontwikkeld: uiterst minutieus geschilderde,
trefzekere cartooneske voorstellingen in heldere kleuren, vol geestige details. Aan inspiratie
geen gebrek: de formule lijkt onuitputtelijk.

Antonio Poioumen (1945)

'Communicatie met de toeschouwer'

Al heel zijn leven is Anton van de Groep met schilderen bezig. Op jonge leeftijd was het al duidelijk
dat hij kunstenaar wilde worden. Het werk van Antonio boeit! Dikke lagen verf verweven met stukjes
papier, textiel, metaal, touw, vaak omgeven door monumentale zinken lijsten; niets belemmert hem de
communicatie met de toeschouwer aan te gaan.
Willem Van Scheijndel (1952)

'Mysterie is de basis'

Als beeldend kunstenaar is hij een eenling in het landschap van de hedendaagse schilderkunst,
voortdurend bezig met zijn eigen groeiproces, als mens, als kunstenaar, daarbij luisterend naar wat
hart en ziel hem ingeven. Hij baseert zijn werk op een these van Albert Einstein, namelijk
dat mysterie 'het mooiste is wat een mens kan ervaren want het mysterie is de basis van zowel
de kunst als de wetenschap”.
Ger Stallenberg (1957)

'Het bijzondere alledaagse'

Op het eerste gezicht lijken de schilderijen van Ger heel realistisch. Dat is slechts schijn. Als je
in z’n atelier rondkijkt zie je dat al z’n schilderijen opgebouwd zijn schakeringen van licht. Zijn eigen
beleving speelt de hoofdrol; tegenstellingen van dichtbij en ver weg, leven en dood, eeuwige
schoonheid en vergankelijkheid. Altijd leidt het tot een paradijselijk, pastoraal landschap.
Een landschap dat surrealistisch mooi is dat het ver van de werkelijkheid af blijkt te staan.
Ed Ubels (1944)

'Op afstand en ook met de neus er boven op’

‘Voor mij overtreft de steen alles. Hoe verweerder, hoe mooier. Soms door onze voorouders als een
niet meer de duiden monument neergezet. Je wandelt door een landschap, en daar in een kort moment
van belichting zie je het. Oerlandschap raakt me. De chaos; de ongrijpbare wetten van de natuur.
Mijn schilderijen moeten net als die steen op een afstand werken maar ook met de neus er boven op’


Hendrik van Veenendaal (1942)

'Een nieuw landschap'

Een landschapschilder bij uitstek maar dan anders.
Bij het verlaten van de academie viel hij al op door zijn aparte palet. Terughoudend en met karakter
om op een verdiepende manier mooi gevonden te worden. De kleuren die hij gebruikt zijn van een
contemplatief gehalte en kunnen je benevelen. Men krijgt in zijn werk méér dan het oog in eerste
instantie waarneemt…
Poen de Wijs (1948-2014)

'Realist op grote hoogte'

De Wijs was een van de toonaangevende realistisch werkende kunstenaars in Nederland van zijn tijd.
Hij exposeerde zijn schilderijen regelmatig bij de belangrijkste, in realisme gespecialiseerde
galerieën. Zijn grafiek wordt internationaal gebracht op tentoonstellingen en beurzen in allerlei
landen en er zijn zeven boeken over zijn werk uitgegeven.
Tilly Wils (1949)

'Floraal, lyrisch abstract'

De op het eerste gezicht abstracte doeken zijn stuk voor stuk een explosie van vorm en kleur.
De kunstenaarweet in haar stijl een enorme dynamische lading te bewerkstelligen. Ze tonen
de toeschouwer bij nadere beschouwing ook verrassend veel herkenbaar fraais als bloembladen,
vruchtbeginsels en stengels. In haar nieuwe generatie naakten overtreft zij haar eerdere series.
Louise De Winter (1949)

'Vrouwen die net mensen zijn'

Het afwisselend gebruik van aquarel, gouache- en olieverf levert een boeiend schouwspel op.
Ongebreidelde fantasie, vastgelegd op ambachtelijk geschept papier. Haar vrouwenfiguren groeien
tijdens het schilderen tot herkenbare, levende karakters. Lieve, gekke, hautaine, burgerlijke,
pinnige ‘wijven’. Geen wonder dat ‘een Louise de Winter’ voor een uitdagend kijkspel zorgt.
Max De Winter (1949)

'De kleurrijke mensenwereld'

Als onderwerpen kiest Max momenten en situaties, door eenvoudig kleurgebruik, als een stilleven
geschilderd met olie- of acrylverf. Vrouwen, in groepjes op weg, afgewend of soms poserend.
De abstract figuratieve schilderijen kenmerken zich door een vlotte, schijnbaar ruige manier
van schilderen ruimte scheppend voor suggestie. Een origineel kleurgebruik maakt van
een ‘Max de Winter’ iets speciaals.
naar boven